Verslag uitwisseling Amerika 2013

Veel doen, veel zien, veel eten

Zaterdag 12 oktober was het dan zover: na maanden uitkijken naar deze reis, mochten we eindelijk gaan. Natuurlijk verwachtte ik erg veel van Amerika. Iedereen weet immers van Amerika. In Amerika is alles groter en meer. Om 9:00 uur moesten we op Schiphol zijn, dat is best een mooie tijd vind ik, niet te vroeg maar ook niet te laat. Na het afscheid van de mensen die we achterlieten, haalden we onze tickets uit de automaat, checkten we onze koffers in, gingen we door zo'n leuk douanepoortje, waarbij de riemen af en de schoenen uit moeten, en kregen we een aantal vragen van iemand die uitzocht of wij niet toevallig een groepje drugssmokkelende terroristen waren. Toen het dan eindelijk zover was, kregen we ook nog voorrang (ja: "mensen met de oranje truien voor"). Eenmaal in het vliegtuig was het natuurlijk nog een beetje een gedoe om onze plaatsen te vinden, en toen we dan eindelijk zaten, besefte ik eigenlijk pas dat ik, na 6 uur vliegen, in Boston aan zou komen. De vlucht verliep heel goed, en duurde een stuk korter dan ik verwacht had. In Boston was het nog even een keer wat vragen beantwoorden, en toen waren we er.

 

Amerika

Vanaf het vliegtuig werden we met een busje opgehaald, dat ons naar de school in Deerfield zou brengen. In de bus zagen we voor het eerst Massachussetts. Het landschap is heel mooi. Overal staan bomen, die, omdat we er in de herfst waren, ook nog eens allemaal rood, geel, bruin en groen waren. Het is er ook een stuk heuveliger dan in ons eigen land. Na een busreis van ongeveer tweeënhalf uur, kwamen we aan in Deerfield. Het viel me op dat zo'n klein stadje er heel anders uitziet dan een klein stadje in Nederland. De huizen zien er allemaal uit zoals ze er in amerikaanse films ook uitzien: grote, houten, vrijstaande huizen met een grote tuin. Bij de school stonden onze gastgezinnen te wachten op ons, en vrij snel was iedereen onder weg naar het huis van zijn/haar uitwisselingsstudent. Mijn gastgezin was heel gastvrij en heel aardig tegen mij. Hoewel ik al wel contact had gehad van tevoren, was het toch best spannend, maar gelukkig viel alles mee. Ik had mijn eigen slaapkamer en badkamer, het huis was heel groot. Toen ik mijn koffers had uitgepakt, werden me een heleboel vragen gesteld over Nederland, en hoe alles daar gaat. Ik vond het best leuk om over Nederland te praten met mensen die daar eigenlijk niets vanaf weten. Een van de eerste dingen die we samen deden, was naar Mt. Sugarloaf gaan, waarop je een prachtig uitzicht over de omgeving hebt.

Ook ben ik samen met ze naar de Subway gegaan, waar ik een broodje kreeg van 12 inch, wat zo'n dertig centimeter is. Ze kunnen dus weldegelijk veel eten in Amerika. Bij de Subway was het ook zo dat je een beker koopt, en je die dan zo vaak met drinken kunt vullen als je maar wilt. Iets wat je hier in Nederland niet ziet.

Zaterdagavond zijn we ook, met een grote groep uitwisselingsstudenten naar een football party, waarop je eet en football kijkt, en een kampvuur geweest, wat erg gezellig was, en waardoor je elkaar wat beter leerde kennen.

Zondag ben ik naar Northampton geweest, wat een plaatsje is dat een stukje van Sunderland, de plaats waar mijn gastgezin woont, vandaan ligt. Ik kreeg daar een beetje een indruk van hoe een iets grotere stad in Amerika eruit ziet. Eigenlijk leek het erg op een nederlandse stad, maar dan met grotere huizen.

 

Dinsdag ben ik voor het eerst naar school toe geweest. Om 7:15 kwam de schoolbus al, dus dat betekende dat ik vroeg moest opstaan. Op school hoefden we nog geen lessen te volgen, maar kregen we wat informatie over wat we allemaal zouden gaan doen. Na school gingen ik en mijn gastgezin naar Yankee Candle toe, een soort megagrote kerstwinkel met heel veel kaarsen die erg bekend was in Amerika.

 

Woensdag gingen we dan naar New York toe, toch wel een van de leukste dingen die ik tijdens de uitwisseling heb gedaan. We moesten vroeg opstaan om naar Stamford, waar ons hotel lag, te gaan. De reis duurde erg lang, zo'n 4 uur. Toen we in Stamford kwamen ging alles heel snel. We zetten onze spullen in een kamer en vertrokken naar New York, wat 40 minuten van Stamford was met de trein. We kwamen in New York aan op Grand Central Station, wat toch wel iets anders is dan een station in Nederland. Het was heel groot, en er liepen heel veel mensen. Eenmaal uit het station vertrokken we richting het Empire State Building, en degene die hoogtevrees hadden richting Macy's, een typisch Amerikaanse winkel. Hoewel het 20 dollar kostte om bovenop het Empire State Building te staan, was het indrukwekkend. Vanaf het hoogste gebouw in New York heb je een prachtig uitzicht over de stad.

Je ziet om je heen overal wolkenkrabbers staan, en beneden zie je de bekende gele taxi's rijden over de wegen van New York. Na het Empire State Building zijn we naar Times Square geweest, het beroemde plein in New York, waar overal lichtgevende reclameborden hangen. Hierna hebben we met z’n allen in een restaurant gegeten, en zijn we naar de musical van Spiderman in Broadway geweest, wat erg spectaculair was. We zijn toen weer terug naar het station gegaan en gingen met de trein weer naar het hotel toe, om de dag erop weer terug te gaan naar New York. Op de tweede dag in New York hebben we het vrijheidsbeeld gezien, wat wel bijzonder is. Daarna zijn we naar Ground Zero gegaan. Het is best vreemd om daar te staan en dan te bedenken hoeveel onschuldige mensen daar omgekomen zijn. We hebben wat gegeten en zijn naar het American Museum of Natural History gegaan. Dat was heel mooi, maar we kregen 2,5 uur, wat eigenlijk te kort is om zo’n groot museum te bekijken.

Nadat we weer teruggekomen waren in Deerfield, ben ik vrijdag naar school gegaan, en ben ik zaterdag met mijn gastgezin naar New Hampshire gegaan, om daar naar Canobie Lake Park, een pretpark dat toen geheel in de halloweenstemming was, gegaan.

Dinsdag zijn we naar Old Sturbridge Village geweest, een soort Amerikaans Openluchtmuseum. Er staan veel nagebouwde huizen, en je kunt er zien hoe het leven er vroeger in Amerika uit zag. We hebben hier ook onze eigen lunch op negentiende-eeuwse wijze bereid. Donderdag zijn we nog als groep naar Northampton gegaan om te bowlen met elkaar. Vrijdag zijn we wezen ziplinen, wat heel leuk, maar ook heel koud was. Je ging eigenlijk heen en weer aan een touw tussen de bergen. Zaterdag zijn we weer terug naar de school gegaan, om vervolgens weer terug te gaan naar Nederland.

 

Indruk van Amerika

In Amerika is veel gewoon hetzelfde als bij ons in Nederland. Schooldagen beginnen wel een stuk vroeger, maar eindigen ook een stuk vroeger. Op school heb je maar 4 vakken per dag. Elke dag heb je dezelfde vakken, en de vakken veranderen per periode. Zoals ik eerder al schreef zijn de huizen in Amerika een stuk groter dan in Nederland, en ze zijn allemaal ongeveer op dezelfde manier gebouwd. Iedereen denkt dat er in Amerika heel veel gegeten word. Dat is ook wel een beetje zo. In restaurants krijg je porties waarvan je heel Oeganda kunt voeden, maar als je er thuis eet, eet je een beetje hetzelfde als in Nederland. Amerikanen eten wel heel vaak ergens anders, en vaak gaan ze al voor het ontbijt ergens iets halen.

Ik heb in Amerika twee hele leuke weken gehad. Ik heb er heel veel dingen gezien, en ik zou graag nog een keer teruggaan.

Geen ontlezing

In het artikel 'School moet leuk zijn, dus het 'boek' is uit de gratie' uit de Volkskrant van 22 maart, schrijft Martin Slagter dat een gebrek aan schriftelijke taalvaardigheid een grote rol speelt in het proces van ontlezing. Omdat jongeren te weinig les en training krijgen in schriftelijke taalvaarigheid, zouden veel jongeren niet in staat zijn om een literaire tekst of een journalistiek artikel op elementair niveau te begrijpen, waardoor zij nauwelijks boeken en kranten zouden gaan lezen.

Ik ben het niet met zijn standpunt eens. Meneer Slagter geeft de indruk dat er slechts één soort jongere is, die de hele dag bezig is met allesbehalve school. Dit is helemaal niet zo. Ook zegt hij dat er op het vmbo maar één uur Nederlands in de week gegeven wordt, maar hij zegt niet dat er op andere schoolniveau's veel meer uren Nederlands in de week gegeven worden.

Hij schrijft dat er slechts aan de 'leuke' mondelinge aspecten van de Nederlandse taal aandacht besteed wordt besteed op school. Hier ben ik het totaal niet mee eens. Op school wordt veel geoefend met teksten schijven, maar ook moeten er boeken worden gelezen voor Nederlands. Er wordt ook aandacht besteed aan dingen als presenteren, maar mij lijkt het zeker nodig om dit ook te oefenen.

Ik vind dus dat Martin Slagter een heel ander beeld schept van de jongeren dan hoe het bij veel jongeren is. Op school wordt wel degelijk aandacht besteed aan schiftelijke taalvaardigheid, en veel jongeren hebben meer dan één uur Nederlands in de week. Ook worden er op school heus wel goede boeken gelezen.

Column

Vreemde reclames

Soms als je tv zit te kijken, komen er opeens reclames. En dan van die rare reclames, die werkelijk nergens op slaan. Er wordt dan wel een of ander product aangeprezen. Zo'n ding waarvan je denkt: 'Ja, het is maar net wat je leuk vindt.' Maar om het nou overtuigend te noemen, nee.

Zo zag ik laatst, nouja, eigenlijk eerder laatst en zo'n honderd keer voor 'laatst', een reclame van een speel-gooi-flubber-plak-troep-ding: 'Wacky Wally.' Je hoort dan de stem van een enorme blije geit: 'Wacky Wally is terug!' Dan wordt er wat verteld over spinvormige blubberdingen in alle kleuren van de regenboog, die 'blijven plakken als je ze tegen het raam aan gooit,' terwijl je blije kleuters met die gore dingen tegen ramen en spiegels aan ziet smijten, en dan wordt er ook nog een of ander kakdeuntje afgespeeld. Jaja: 'Ren snel naar de winkel om ze te gaan halen!' Whoehoe!

Een andere reclame waar ik echt niet tegen kan is die van een energiebedrijf waar je dan een gratis iPad van krijgt als je er een 'energiemonitor' koopt. Je ziet dan een enorme muts aan het lezen. Gaat de telefoon. 'Hallo, met Oscar van Oxxio! Wilt u grip op uw energiekosten?' Zegt de doos aan de lijn: 'Nee dank u.' Dan volgen er wat omkooppraatjes, maar dan: 'Gratis iPad.' Ooh, jaa, wauw, wat geweldig! Het boek gaat opeens weg. 'Vertel eens wat meer over die, euuh, energiemonitor!' Zo zijn er natuurlijk enorm veel andere reclames die niet echt zijn wat je noemt 'topreclames.'

Dan snap ik dus niet wat er met de reclames bereikt zou moeten worden, wat de gedachten erachter zijn. Het zijn namelijk niet echt reclames waarvan je denkt: 'Ja, ik vind dit echt zo'n superreclame. Ik ben echt overgehaald om dit te kopen. Ik ga snel naar de winkel rennen om te kijken of het nog niet uitverkocht is, want zo'n topproduct met zo'n uitzonderlijk goede reclame verkoopt natuurlijk als zoete broodjes!'

Dat er ideeën zijn voor dit soort reclames vind ik misschien nog wel te begrijpen. Die mensen die hun flutzooi willen verkopen zijn natuurlijk zo verschrikkelijk wanhopig, dat ze reclames gaan bedenken om hun spulletjes nog een beetje nuttig te laten lijken. Maar dat die reclames ook daadwerkelijk worden gemaakt en dat er wordt betaald om die op de tv te laten komen vind ik toch redelijk bijzonder. Je product wordt er volgens mij niet echt populairder van en die reclames zijn nou niet bepaald interessant om naar te kijken, je wordt er eerder strontziek van.

Ingezonden Brief

Graag zou ik willen reageren op het artikel "Maak dodenherdenking geen jodenherdenking" van Ewout Sanders uit het NRC Handelsblad van 7 mei  2012. In dit artikel schrijft meneer Sanders dat hij het er niet over eens is dat tijdens de dodenherdenking met name de tijdens de tweede wereldoorlog omgekomen joden herdacht worden, ik ben het hierover niet met meneer Sanders eens. 

Er wordt beweerd dat de 'Joodse splintergroepjes' bepalen wat er op 4 mei gebeurt. Hoewel ik denk dat er zeker een aantal Joden meebepaalt wat er op 4 mei gebeurt, is het niet zo dat alles gaat zoals de Joden dat willen. Ik vind wel dat de Joden het recht hebben om mee te beslissen over 4 mei. Tijdens de tweede wereldoorlog is er namelijk een groot aantal Joden het slachtoffer geworden van de oorlog.

Ewout Sanders vindt dat wij ook de Duitsers zouden moeten herdenken. Waarom? "Één keer per jaar kort stilstaan bij daders die evident ook slachtoffers waren van hun tijd, beschouw ik als een teken van beschaving." Ik vind het vrij onlogisch om op het moment waarop de slachtoffers van een oorlog worden herdacht ook de dader maar te herdenken. Ook vandaag leven er nog veel mensen in Nederlands die verschrikkelijke dingen in de oorlog meegemaakt hebben. Ik vind niet dat we het deze mensen aan kunnen doen om de daders van wat hen is aangedaan met z'n allen op 4 mei te herdenken.

Niet alle Duitsers zijn honderd procent verantwoordelijk voor hun daden, zoals meneer Sanders ook al zei. Daarom zijn er mensen die de Duitsers die in de oorlog zijn omgekomen herdenken. Toch vind ik dat de Duitsers nog steeds de daders waren, en dat deze mensen dus niet herdacht zouden moeten worden op 4 mei, deze dag staat immers in het teken van de slachtoffers.

Interview met Alex Groenendijk

'Ik ben er een beetje in gerold.'

Het is vaak een lastige beslissing welke baan je gaat kiezen, daarom heb ik laatst Alex Groenendijk (42) geïnterviewd over zijn baan bij st. Jude Medical, een, zoals de naam al zegt, medisch bedrijf.

Wat doet het bedrijf waarvoor u werkt, st. Jude Medical?

‘St. Jude Medical levert hoogwaardige medische implanteerbare apparatuur, zoals pacemakers, ICD's, kunstkleppen en catheters voor elektrofysiologie, om de elektrische geleiding in het hart te onderzoeken en eventuele ritmestoornissen te kunnen behandelen.’

Wat betekent u voor dat bedrijf?

‘Ik geef technische ondersteuning bij de klant, adviseer en doe metingen. Ik heb alle spullen bij me. Ik heb een technische en commerciële functie.’

Hoe ziet een normale werkdag er voor u uit?

‘Dat ligt eraan hoe laat ik verwacht wordt, meestal ga ik naar een ziekenhuis en ga ik daar naar de operatiekamer of catheterisatiekamer, dan meld ik me daar, ga ik me omkleden en bespreek ik kort met de implanteur of behandelaar, meestal een gespecialiseerd cardioloog, oftewel een elektrofysioloog, wat de bedoeling is. Hij doet de invasieve dingen, maakt openingen en stopt draden/catheters in bloedvaten. En ik doe dan metingen en de programmering. Soms zijn er ook technici en cardiologen die vragen hebben, en daar geef ik dan antwoord op, of laat dat voor hen uitzoeken.’

Wat zijn de leuke kanten van uw baan?

‘Ik kom in verschillende ziekenhuizen, het is heel afwisselend werk, ik doe verschillende dingen, zoals implantaties en elektrovisuologische onderzoeken.’

Wat zijn de minder leuke kanten van uw baan?

‘Als ik bijvoorbeeld naar Groningen toe moet, moet ik om vijf uur 's morgens opstaan. Er zijn hele lange dagen, maar soms ook dagen dat ik bijna niets te doen heb. Ook heb ik 's avonds veel papierwerk, administratie, te doen.’

Wanneer zou deze baan iets voor iemand zijn?

‘Iemand die techniek en de medische wereld leuk vindt en geen problemen heeft om onregelmatig te werken. Je moet het ook niet erg vinden om ergens alleen naar toe te gaan, je bent niet echt onderdeel van het ziekenhuis, je staat er in je eentje voor, je bent eigenlijk extern.’

Welke opleiding heeft u gevolgd voordat u deze baan had?

‘Ik ben zelf radiodiagnostisch laborant, en heb hiervoor dan ook een hbo-opleiding gevolgd. Ook heb ik de ccu-opleiding, een post-hbo-opleiding voor hartbewaking, een verpleegkundige vervolgopleiding, gevolgd en twee internationale opleidingen, Certified Electrofysiology Specialist en Certified Cardiac Device Specialist. Als laatste nog een opleiding in Brussel, een interne opleiding van mijn werk, die bij elkaar een week of acht duurde. Bij mijn baan ben ik ook een half jaar ingewerkt door een collega. Ik heb in een ziekenhuis al vijf jaar vergelijkbaar werk gedaan. Ik was namelijk cardiomeettechnicus.’

Wist u altijd al dat u die opleiding wilde kiezen?

‘Niet echt, ik heb eerst twee jaar bouwkunde gestudeerd, dus dit was dan wel heel iets anders. Ik ben hier op een gegeven moment een beetje in gerold.’

Waarom heeft u ervoor gekozen die opleiding te doen?

‘Omdat ik het leuk vond, en nog steeds leuk vind, de combinatie van de medische wereld en techniek.’

Betoog

De Euro moet blijven

De laatste tijd is er nogal wat gedoe over of we over moeten stappen naar de gulden, of juist níét. Een aantal dingen hebben mij ervan overtuigd dat we beter de euro kunnen houden, en we de gulden volledig achter ons laten.

Handel wordt minder

Nederland is voor een groot deel afhankelijk van de export. Als Nederland terug zou gaan naar de gulden, zullen munten van veel andere landen in waarde dalen. Daardoor worden de Nederlandse producten in vergelijking met andere landen opeens veel duurder. Ook is het dan zo dat Nederland veel minder geld terugkrijgt uit andere landen doordat geld uit andere landen dan weinig waard is in Nederland. Voorbeeld: Nederland handelt in tulpen met Frankrijk. Frankrijk betaalt Nederland voor 100 tulpen 50 euro. Nu voert Nederland de gulden in. Frankrijk betaalt Nederland nog steeds 50 euro voor 100 tulpen, maar in Nederland is 50 euro dan nog maar 30 gulden waard. Hier kun je dan in Nederland minder voor kopen dan voor 50 euro. Daarom kunnen we beter de euro houden en niet teruggaan naar de gulden.

Onpraktisch

Als Nederland teruggaat naar de gulden, moeten in alle winkels en supermarkten de prijzen weer omgezet worden naar gulden, wat veel tijd kost. Nederland zal veel guldens nodig hebben en iedere Nederlander zal guldens nodig hebben om te betalen. Dit zal een proces zijn wat wel een jaar zou kunnen duren en waar veel onduidelijkheid zal zijn. Ook zal heel Nederland weer aan de gulden moeten wennen, en – zoals veel mensen zeggen -  zijn de mensen nu eindelijk aan de euro gewend. Jongeren onder de 15 jaar hebben praktisch nooit met guldens betaald, en dus is dit een grote overgang voor deze jongeren. Dus ook in praktisch opzicht kan Nederland het beste bij de euro blijven.

Europese Unie

In het Verdrag van de Europese Unie (ook wel het verdrag van Maastricht) staat dat alle lidstaten verplicht zijn de euro in te voeren. Alleen het Verenigd Koninkrijk en Denemarken hebben op deze regel een uitzondering gekregen. Voor de andere landen geldt dat ze niet in de EU mogen zonder dat ze de euro hebben ingevoerd. Wie uit de euro stapt, zal daarom in principe ook de EU moeten verlaten. Dat levert Nederland enorme schade op door de afhankelijkheid van de handel. Dan zal Nederland namelijk slechter kunnen handelen met de andere Europese landen die lid zijn van de Europese Unie. Dit zou bijvoorbeeld betekenen dat de handel met Duitsland, onze grootste handelspartner, verzwakt. We zouden dan toch nog kunnen proberen om net als Zwitserland, Liechtenstein, Noorwegen en IJsland via de European Free Trade Association toch toegang tot de Europese markt te houden. De European Free Trade Association – In het Nederlands: Europese Vrijhandelsassociatie – is een organisatie die als doel heeft om de handel van de deelnemende landen te bevorderen en de handel tussen deze landen en andere Europese landen te bevorderen. Maar in Brussel mag Nederland dan niet meer meepraten. Dus ook de EU is een reden om de euro te behouden.

Prijsstijgingen

Veel mensen denken dat de prijsstijgingen in de 21e eeuw komen doordat de euro is ingevoerd. Dit is niet zo, want de prijsstijgingen kwamen doordat de Nederlandse economie overspannen was. Daardoor was er weinig ruimte op de arbeidsmarkt en gingen de lonen omhoog. Daardoor gingen dus ook de prijzen omhoog. Dit komt doordat de gulden ongeveer 10% te goedkoop de Euro in ging. Voordat de Euro in gebruik was genomen, waren er al afspraken gemaakt over vaste wisselkoersen tussen verschillende munten. Maar Nederland durfde het in 1999 niet aan om zich los te maken van de Duitse Mark. Dit is dus geen reden om terug te gaan naar de gulden.

Nederland kan dus het beste de euro houden. Het zal een lange periode van wennen zijn voor veel (jonge) Nederlanders, en prijzen zullen opnieuw aangepast moeten worden. Handel zal er zeker onder lijden als wij de Gulden weer in zouden voeren. Nederland zal ook brijwel zeker de Europese Unie moeten verlaten. Maar waarom zouden we zoveel drukte maken, waarom zouden we verandering brengen, als we er uiteindelijk niets mee opschieten?

Klachtenbrief

M. Woudstra

Oude Gracht 31

2011 GL, Haarlem

Erik Groenendijk

Schoolstraat 123

4321XY Leerdam

0123-456789

erik.groenendijk2@gmail.com

Leerdam, 7 februari 2013

Betreft: klacht

Geachte meneer Woudstra,

Ik schrijf u naar aanleiding van een paar schaatsen van uiterst slechte kwaliteit, die mij in uw winkel Hamster bv verkocht zijn. Ik zou mijn geld namelijk graag terugzien na mijn miskoop.

Ten eerste vond ik de service in de winkel belabberd. In november 2012 had ik besloten in uw winkel Hamster bv het afgeprijsde paar schaatsen van €100,- aan te schaffen. Dit leek mij immers een degelijk paar betaalbare schaatsen. Toen ik mij echter in uw winkel bevond om dit paar te kopen, bleek dat er van deze schaatsen geen in mijn maat meer waren. Mij is door het personeel beloofd een paar te bestellen in mijn maat, wat toen vergeten is. De schaatsen waren in november uitverkocht, waardoor ik gedwongen was een duurder paar schaatsen van €125,- van het merk Kootstra te kopen. Ik heb afprijzing van de schaatsen geëist, maar toen dit geweigerd werd, heb ik toch de volle prijs moeten betalen.

Ten tweede ben ik erg ontevreden over de kwaliteit van deze schaatsen. Toen ik mijn nieuwe schaatsen bij de eerste training aan wilde trekken, is de veterbevestiging van de linkerschaats al stuk gegaan. Dit tot mijn grootste verbazing. Ik ben hiermee meteen naar de winkel teruggegaan en heb gevraagd mijn geld terug te krijgen. Dit werd geweigerd. In plaats van mijn geld werd mij een tegoedbon aangeboden. Hier nam ik eerst genoegen mee, toen bleek echter dat deze bon slechts twee maanden te gebruiken was. Ik kon geen geschikte schaatsen meer vinden, en aan deze bon heb ik dus vrijwel niets.

Ik ben ontevreden over de service in de winkel, het is namelijk de fout van de werknemer die mij geholpen heeft in de winkel, en niet mijn fout dat ik duurdere schaatsen moest kopen. Ook ben ik niet tevreden over de kwaliteit van mijn gekochte schaatsen. Ik vind immers dat schaatsen niet bij het eerste gebruik kapot behoren te gaan. Ik verzoek u dan ook vriendelijk mijn uitgegeven geld (€125,-) te storten op mijn rekeningnummer 0909090.

Ik hoop spoedig iets van u terug te horen, en dat mijn probleem op deze manier verholpen zal worden.

Alvast bedankt voor uw moeite.

Met vriendelijke groet,

Erik Groenendijk

Hoelahoepen voor baby's in Afrika

Kerstkermis op het Camphusianum

Donderdag 20 december jl. is op het Gymnasium Camphusianum de kerstkermis georganiseerd. Verschillende docenten organiseerde attracties, waaraan je voor één euro deel kon nemen. Het geld wat hiermee ingezameld werd, is naar Serious Request gegaan. Dit goede doel zet zich in om babysterfte tegen te gaan.

Activiteiten

Door de hele school waren docenten te vinden die verschillende activiteiten verzorgden, zo kon je bijvoorbeeld in een verduisterd economielokaal je toekomst door een grieksdocente in een gewaad laten voorspellen. Ook kon je het opnemen tegen de artistiekste kunstdocente, die niet te verslaan is met hoelahoepen, of tegen een dansende natuurkundedocent. In de kantine werden wafels, hotdogs en warme chocolademelk verkocht, en sponzen vlogen om de oren van onze geliefde wiskundedocent. Deze middag is georganiseerd door de Goede Doelen Commissie (GDC). De kermis duurde van half één tot twee uur 's middags. Met de actie is ongeveer 4.300 euro opgehaald,

Serious Request
Serious request is een samenwerking van 3FM en het Rode Kruis drie dj's worden zes dagen opgesloten in het glazen huis, en ze en eten niet. Ze draaien de hele tijd verzoeknummers van luisteraars in ruil voor donaties.